Eksponat grudnia 2019

 

Szabla paradna WP wz. 1976

     (Widzewska Fabryka Maszyn Włókienniczych „Wifama” Łódź, 1987 r.)

numer inwentarzowy LMW-KI-2259


Po zakończeniu II wojny światowej  na wyposażeniu 1. Warszawskiej Dywizji Kawalerii znajdowały się radzieckie szaszki wz. 1927. Były w użyciu do momentu rozwiązania dywizji w 1947 r., choć w niektórych jednostkach pozostały dłużej służąc do nauki fechtunku. Podobnie było z polską szablą wz. 1921/22, która po 1945 r. również była w rękach polskich kawalerzystów, ale także żołnierzy Kompanii Honorowej Wojska Polskiego. Wykorzystywana była podczas oficjalnych uroczystości wojskowych, państwowych oraz promocji na pierwszy stopień oficerski.


Pod koniec lat 60. XX w. „wysokie gremia decyzyjne” postanowiły zastąpić szablę wz. 1921/22 nową szablą paradną opracowaną i wdrożoną do produkcji przez łódzką „Wifamę”. Oznaczana jako wz. 1971, L000 lub Wifama była „dziełem” wyjątkowo nieudanym. Mimo to wyprodukowano około 200 jej egzemplarzy. Używali jej dowódcy pododdziałów reprezentacyjnych Wojska Polskiego, Marynarki Wojennej, oficerowie Nadwiślańskiej Jednostki MSW. Przez dekadę służyła także do promowania oficerów.


Krytyczna ocena szabli wz. 1971 spowodowała, że w połowie lat 70. XX w. z inicjatywy wicedyrektora Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie A. Czerwińskiego, Minister Obrony Narodowej gen. W. Jaruzelski powołał komisję celem opracowania nowego wzoru szabli paradnej. Zasiadły w tej komisji uznane autorytety w dziedzinie broni białej m.in. dr A. Nadolski, prof. Z. Żygulski jr, dr inż. W. Zabłocki. Po wykonaniu prototypów zostały one zaaprobowane i oficjalnie przyjęte do „służby” zarządzeniem nr 51 MON z 16 października 1981 r. jako szabla paradna WP wz. 1976. Po raz pierwszy użyta ona została jeszcze jako szabla-prototyp w wersji ogólnowojskowej 1 września 1979 r. na Westerplatte podczas promocji oficerów – absolwentów Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych w Poznaniu.
Szabla wz. 1976 to szabla o rękojeści zamkniętej w mosiężnej oprawie z jelcem krzyżowo-kabłąkowym. Przednie ramię jelca zagięte pod kątem rozwartym dochodzi łukiem do głowicy. Głowica nakryta płaskim migdałowatym kapturkiem przechodzącym w warkocz i sięgającym jelca. Trzon rękojeści drewniany, obciągnięty czarną matową skórą, karbowany z oplotem z plecionego w warkocz mosiężnego drutu. Głownia stalowa niklowana o dużej krzywiźnie, szlifowana w dwie bruzdy. Pióro obosieczne, sztych centryczny. Na zewnętrznym płazie (na matowym srebrzystym tle) napis: Honor i Ojczyzna oraz godło państwowe. U nasady głowni z jednej strony wybite wz. 76 WP, a z drugiej strony Wifama Łódź 1987. Przy szabli temblak z podwójnie złożonej taśmy ze srebrnego galonu o szer. 20 mm i z karmazynowymi prążkami wzdłuż brzegów. Chwast z obsadą z niklowanej blachy, frędzle ze srebrnego łańcuszka. Pochwa stalowa niklowana z dwoma ryfkami i ruchomymi kółkami, z prostokątną ostrogą nawiązującą do kształtu ostrogi pochwy szabli wz. 1934. Żabka z brązowej skóry składa się z tarczki z rzemykami o niklowanych sprzączkach. U góry tarczki dwa paski nośne ze sprzączkami i karabińczykami.


Poczet sztandarowy Kompanii Reprezentacyjnej WP
(W czterdziestolecie zwycięstwa, Krajowa Agencja Wydawnicza,
Warszawa, 1985 r.)

Wyżej opisana szabla paradna WP zakupiona została do zbiorów muzeum w Drzonowie od osoby prywatnej wiosną 1993 r.

Dane techniczne:

Masa szabli z pochwą 1,60 kg
Masa szabli 0,84 kg
Długość szabli 960 mm
Długość głowni 835 mm
Szerokość głowni u nasady  32 mm
Krzywizna szabli 42 mm

Tekst i zdjęcia: Tadeusz Blachura

***

Rowerowa.Niepodległa.2019

 

 Rowerowa Niepodległa 2019

W roku bieżącym obchodzimy 101 rocznicę odzyskania niepodległości.
Ta magiczna liczba sprawiła, iż pogoda w dniu rajdu była niezwykle słoneczna jak na tę porę roku...

Tradycyjny już rajd Rowerowa Niepodległa, kolejny, szósty raz
wyruszył w dniu narodowego święta, 11 listopada o symbolicznej godzinie 11.11.
z  Placu Bohaterów Westerplatte w kierunku Drzonowa.

Początek rajdu zaszczycił swoją obecnością prezydent Zielonej Góry,
Pan Janusz Kubicki, wielki zwolennik turystyki rowerowej.

Rajd rokrocznie wspomaga stowarzyszenie "Rowerem do przodu", za co serdecznie dziękujemy.

W tym roku, w rajdzie wzięło udział ponad 200 rowerzystów, wśród których było wiele znanych i lubianych osób z naszego miasta, szczególnym z nich jest znany żużlowiec, wielokrotny mistrz, Pan Andrzej Huszcza.

Współorganizatorem rajdu było Stowarzyszenie Przyjaciół
Lubuskiego Muzeum Wojskowego

Zadanie zostało dofinansowane ze środków Urzędu Marszałkowskiego Województwa Lubuskiego

Dziękujemy serdecznie wszystkim uczestnikom
i zapraszamy do oglądania migawek z rajdu.

Tekst: J. Sobociński
Foto: LMW

 

***

Obchody Narodowego Święta Odzyskania Niepodległości
w Lubuskim Muzeum Wojskowym w Drzonowie

Lubuskie Muzeum Wojskowe w Drzonowie  już tradycyjnie zaprasza
mieszkańców naszego regionu  do wspólnego świętowania
Narodowego Święta Niepodległości (11.11.2019).
Razem z naszymi Partnerami przygotowaliśmy dwie atrakcje:
Rajd Rowerowa Niepodległa
oraz rozstrzygnięcie Konkursu Plastycznego „Drogi do Niepodległości”.
Tego dnia wstęp do naszego muzeum jest bezpłatny!

Zachęcamy do przyjazdu do naszego muzeum na przykład… rowerem!
Po raz kolejny zapraszamy do udziału w Rajdzie Rowerowa Niepodległa
z Zielonej Góry do Drzonowa.

Start : 11.11.2019 o symbolicznej godzinie 11.11 z Placu Bohaterów
w Zielonej Górze.

Dla wszystkich uczestników rajdu czekać będzie w naszym muzeum gorący posiłek.
Będzie to też świetna okazja do zobaczenia naszej wystawy plenerowej ciężkiego
sprzętu wojskowego w pięknej jesiennej, malowniczej odsłonie!
Na rajd zapraszają Stowarzyszenie „Rowerem Do Przodu
oraz Lubuskie Muzeum Wojskowe w Zielonej Górze z/s w Drzonowie

W dniu 11.11.2019 o godz. 13.00 w Lubuskim Muzeum Wojskowym w Drzonowie
odbędzie się również ogłoszenie wyników i wręczenie nagród dla laureatów i wyróżnionych
V edycji wojewódzkiego Konkursu Plastycznego „Drogi do niepodległości”.
Patronat Honorowy nad konkursem sprawuje Marszałek Województwa Lubuskiego.
Konkurs cieszy się ogromną popularnością wśród uczniów lubuskich szkół.
Także w tym roku nadesłanych zostało kilkaset prac z całego województwa
(Sulęcina, Ośna Lubuskiego, Zielonej Góry i okolic).  Najlepsze prace zaprezentujemy
na wystawie pokonkursowej w budynku głównym muzeum.
Dziękujemy wszystkim uczestnikom konkursu i zapraszamy na słodki poczęstunek podczas wernisażu wystawy pokonkursowej.

Uwaga: Ogłoszenie wyników konkursu i wręczenie nagród odbędzie się
o godz. 13.00 przy muzealnym tarasie , w razie niepogody wewnątrz muzeum.


Zadanie „Obchody Narodowego Święta Niepodległości w Lubuskim Muzeum Wojskowym” dofinansowane jest przez Urząd Marszałkowski Województwa Lubuskiego.

Współorganizator wydarzenia:
Towarzystwo Przyjaciół Lubuskiego Muzeum Wojskowego

***

Eksponat listopada 2019

 

Eksponat listopada – PPK 9M14 „Malutka”


Przeciwpancerny pocisk kierowany 9M14 „Malutka” zamontowany na przenośnej wyrzutni 9P111, KBM Kołomna, l. 60. XX w., LMW-KI-3012

Pociski rakietowe Malutka to broń, która na pewien czas podważyła sens istnienia czołgów.
Ta niewielkich rozmiarów, tania i łatwa w produkcji broń, swoją skuteczność wykazała w czasie wojny Jom Kipur w 1973 r., gdzie tylko w ciągu pierwszego tygodnia walki egipska armia zniszczyła nią około 400 wozów bojowych Izraela.


Pocisk opracowano w Biurze Konstrukcyjnym Przemysłu Maszynowego pod kierownictwem Siergieja Niepobiedimyja na przełomie lat. 50. i 60. XX w. Bazą wyjściową były doświadczenia związane z obsługą nieco wcześniejszej konstrukcji tego typu, a więc pociskiem 3M6 Trzmiel, który uznano za zbyt duży i powolny i o zbyt dużej strefie martwej – można nim było kierować dopiero po przelocie 600 m. (W zbiorach LMW znajduje się również pocisk Trzmiel zamontowany na wyrzutni 2P26, opracowanie pod linkiem: https://www.facebook.com/pg/lmwdrzonow/photos/?tab=album&album_id=686367924766847 )

Ostatecznie do produkcji pocisk trafił w 1961 r. a do służby w armii dwa lata później. Walory, które wymienione zostały na wstępie, spowodowały że szybko stał się najliczniej produkowanym i wykorzystywanym ppk na świecie. W samym ZSRR produkowano nawet 25 tys. szt. rocznie, a do tego dochodzi produkcja licencyjna oraz ta mniej oficjalna, w wielu krajach świata. Pociski te są wykorzystywane do dziś, m.in. w Wojsku Polskim, w którym trwa proces ich wymiany na nowocześniejsze systemy.

Kolejną zaletą pocisku były niewielkie wymagania co do wyrzutni. Wystarczy powiedzieć, że podstawą dla pierwszej z nich była walizka transportowa, w której przenoszony był złożony pocisk oraz niewielka szyna, montowana następnie na zamkniętej walizce. Dwie takie wyrzutnie oznaczone kodem 9P11 wraz z  pulpitem operatora 9S415 i celownikiem peryskopowym 9Sz16 przenoszonym
w kolejnym opakowaniu, tworzyły kompleks oznaczony kodem 9K14. Przygotowanie kompleksu do walki zajmowało trzem żołnierzom jedynie dwie minuty.


Pocisk rakietowy składa się z kumulacyjnej głowicy 9N110 z zapalnikiem, układu napędowego
z ładunkiem startowym (4 dysze) i silnikiem marszowym (2 dysze) na stały materiał pędny, rozkładanych skrzydeł i aparatury pokładowej . Kierowanie odbywało się przez sygnał emitowany przez mikrokabel, który rozciągał się za rakietą, a przed wystrzałem zwinięty był na szpuli wewnątrz pocisku. Kierowanie pociskiem wymagało jednak dużych umiejętności operatora, co zalicza się do głównych wad konstrukcji. Kolejną wadą był stosunkowo długi czas dolotu do celu (zasięg do 3 km) co dawało szansę ucieczki lub postawienia zasłony dymnej przez atakowany pojazd.

Broń ta przez lata swej produkcji była systematycznie rozwijana. Między innymi zwiększono możliwości pulpitu sterowania do obsługi czterech, a nie dwóch pocisków, zmieniono system kierowania na półautomatyczny, do pocisku dołożono smugacze, modernizowano zapalnik i głowicę. Przede wszystkim jednak zaczęto montaż wyrzutni w różnych wariantach na wozach bojowych, w tym m.in. BRDM-2 czy BWP-1 oraz śmigłowcach Mi-2 i Mi-8.

Dane techniczne pocisku 9M14:

Rozpiętość - 393 mm
Długość pocisku - 863 mm
Kaliber - 125 mm
Masa pocisku - 10,9 kg,
Masa głowicy - 2,5 kg.
Prędkość -120 m/s
Zasięg - 500-3000 m
Przebijalność pancerza - 400 mm

Tekst: Błażej Mościpan

Podpisy zdjęć:

Foto 1,2. Tadeusz Blachura,
Foto 3. Magazyn „Technika i woorużenije, nr 3/2019,
Foto 4.Przekrój rakiety wyeksponowany w Muzeum Saperskim „Explosive”, fot.  Błażej Mościpan,
Foto 5. Zbiory LMW

***

 

Drogi do niepodległości.2019

 

Wojewódzki Konkurs Plastyczny

„Drogi do Niepodległości”

V Edycja

Podsumowanie

 Uroczyste ogłoszenie wyników i wręczenie nagród laureatom i wyróżnionym w Wojewódzkim Konkursie Plastycznym „Drogi do Niepodległości” (V edycja) odbyło się w Lubuskim Muzeum Wojskowym w dniu 11. listopada 2019 o godz. 13.00, przy wyjątkowo pięknej i słonecznej pogodzie jak na tę porę roku. Prezes Towarzystwa Przyjaciół LMW, dr Włodzimierz Kwaśniewicz oraz Koordynator konkursu i kierownik Działu Sztuki, Promocji i Edukacji LMW – Magdalena Poradzisz-Cincio ogłosili nazwiska autorów nagrodzonych i wyróżnionych prac. Jak co roku, także tym razem, na konkurs wpłynęła wielka liczba prac z całego województwa. Zachwycają one nie tylko kolorem i formą lecz także doskonałym warsztatem i nowatorstwem. Dlatego postanowiono przyznać rekordową liczbę wyróżnień. Po wręczeniu dyplomów i nagród odbył się wernisaż pokonkursowej wystawy. Nagrodzone i wyróżnione prace, oglądać będzie można w holu wystaw czasowych Lubuskiego Muzeum Wojskowego w Drzonowie do 31. grudnia 2019 r.
Dziękujemy wszystkim uczestnikom za ich trud i za zaangażowanie!
Zapraszamy już teraz do wzięcia udziału w VI edycji naszego konkursu.

Zadanie zostało dofinansowane ze środków Urzędu Marszałkowskiego Województwa Lubuskiego.

***

 

Wybory AD'89

 

Wybory 1989 roku

Wystawa okolicznościowa towarzysząca piknikowi zorganizowanemu w dniu 29.09. 2019

 

***